Λατρευτική ζωή

Ο σκοπός ύπαρξης μιας ενορίας, που είναι μια τοπική Εκκλησία του Χριστού, είναι ο αγιασμός των πιστών δια της πίστεως στον Ιησού Χριστό και της μετοχής τους στα Άγια Μυστήρια της Εκκλησίας Του. Εάν ο σκοπός αυτός εκλείψει ή ξεθωριάσει και ατονήσει, τότε η ενορία καταλήγει να είναι ένα κοσμικό σωματείο, που στην καλύτερη περίπτωση, δραστηριοποιείται μέσα στην κοινωνία για να κάνει τους ανθρώπους καλύτερους, σωστότερους, αλτρουιστές, χαρούμενους αλλά όχι αγίους. Τίποτε απ’ αυτά δεν υποτιμάμε, αλλά δεν μπορούμε να πούμε ότι είναι ο σκοπός μιας ενορίας και φυσικά της Εκκλησίας. Όλες οι «δραστηριότητες» μιας ενορίας στοχεύουν να οδηγήσουν τον άνθρωπο στην αγιότητα. Έτσι κέντρο της ενοριακής ζωής είναι η λατρεία. Οι ακολουθίες της Εκκλησίας και κυρίως η Θ. Λειτουργία είναι οι κρουνοί της Θ. Χάρητος με την οποία ο πιστός οδηγείται (εφ’ όσον φυσικά το θέλει) στην αγιότητα.

Κέντρο της λειτουργικής ζωής είναι η Κυριακάτικη Θ. Λειτουργία, η οποία τελείται στον κεντρικό ναό του Αγίου Αντωνίου από τις 7 μέχρι τις 10 (με τον όρθρο μαζί). Εκεί επίσης τελούνται οι Δεσποτικές και Θεομητορικές εορτές και οι περισσότερες μνήμες αγίων κατά τη διάρκεια του έτους. Αλλά και στα παρεκκλήσια της ενορίας κατά τη διάρκεια του έτους τελούνται διάφορες ακολουθίες ή εορτές και φυσικά οι πανηγύρεις των εορτών των αγίων, στον όνομα των οποίων είναι αφιερωμένα τα παρεκκλήσια.

 

ΠΑΝΑΓΙΑ Η «ΑΡΜΑΤΑ»

Η εικόνα της  Παναγίας η ονομαζομένη «Παναγία η Αρμάτα», είναι εμπνευσμένη από την ιστορία των Σπετσών και ειδικότερα από το ιστορικό γεγονός της μεγάλης ναυμαχίας που έγινε στο θαλάσσιο χώρο μεταξύ Σπετσών, Ύδρας και Πελοποννήσου.

Ανήμερα της εορτής του Γεννεσίου της Παναγίας, στις 8 Σεπτεμβρίου 1822, η τουρκική «αρμάτα» ενισχυμένη με πολλά αιγυπτιακά πλοία, ήλθε με σκοπό να κάψει το νησί και να απαλλαγεί από τον επικίνδυνο για τους εχθρούς αξιόμαχο στόλο του. Ο ελληνικός στόλος, αποτελούμενος από τα πλοία Ύδρας Σπετσών και Ψαρών, αποφάσισε να προβάλλει αντίσταση, να ναυμαχήσει και να υπερασπιστεί το νησί μας. Η ναυμαχία αυτή, η μεγαλύτερη ίσως της Ελληνικής Επανάστασης, κράτησε περίπου επτά ώρες. Τελικά, λίγο πριν δύσει ο ήλιος, η τουρκική αρμάτα αποχώρησε χωρίς να καταφέρει να πραγματοποιήσει το σκοπό της.

Οι Σπετσιώτες θεώρησαν ως κύριο παράγοντα σωτηρίας την προστασία της Παναγίας που εόρταζε την ημέρα εκείνη και δημιούργησαν με την πίστη τους ένα νέο τύπο εικόνας, την «Παναγία την Αρμάτα», δηλώνοντας με τον τρόπο αυτό, ότι η δική μας «Αρμάτα» που έσωσε το νησί, είναι η Παναγία μας.

Της Σκέπης σου Παρθένε, ανυμνούμεν τας χάριτας, ην ως φωτοφόρον νεφέλην, εφαπλοίς υπέρ έννοιαν, και σκέπεις τον λαόν σου νοερώς, εκ πάσης των εχθρών επιβουλής, σε γαρ σκέπην, και προστάτιν, και βοηθόν, κεκτήμεθα βοώντές σοι, Δόξα τοις μεγαλείοις σου  Αγνή, δόξα τη θεία σκέπη σου, δόξα τη προς ημάς σου, προμηθεία, Άχραντε.